واسم خاطره میگی ...

                            از آینده ...

                                          از روزایی که نیومده ؟؟؟؟؟

دنیای عجیبی دارم !!!

 تو را به رویا ندیده ...

 باید به خاطره بسپارم

آنقدر زمینم زدی و تنهایم گذاشتی

تا دویدن و فرار کردن را آموختم ...

به زندگی جدیدم خوش اومدی

شایدم تو داری به من خوش آمد میگی

احتیاج به هیچ بوس و افسانه ای نبود

تا از کما بیدار بشم

...

نه

عاشق تر از اینم که بیدار بشم

به رویای من خوش اومدی ...

زمانه عجب سرابی ساخته است

عطش دیدن تو سوزان است ...

اگر این چشمها تو را هرگز ندید

یا که دستانم تو را لمس نکرد

اگر حتی آسمان چرخ نزد

اگر این خانه دگر خانه نشد

...

تو به دیدارم بیا

سنگر قلب مرا ترک نکن

باز موهایم را بباف و

به چشمانم پل بزن

در گوشم

طنین آب را  زمزمه کن

و

بگذار شمعی روشن کنم

باز هم نذر کنم

تا تو را زودتر ببینم در خواب

...

نه از این خواب

بیدارم نکن

فقط زمزمه کن

عطش دیدن تو  سوزان است ...

اگر  خاک مرا در آغوش گرفت

به پاکی و وفایم شک نکن

ریشه ام در خاک و چشمانم به در است

 و باز هم عطش دیدن تو سوزان است ...

خوشحالم که تو کامل نیستی ... ارنه ... شاید ... عشقم به تو ناقص می شد ....

من به سیاهُ سفید روزگار عادت دارم

تو ولی نه ...

این بازیِ تو . . .

قلبت را سیاه

موهایت را سفید

و

دستانت را خاکستری کرد

بازی با این مهره ها . . .

تنت را سوزاند و لبت را خندان کرد

که رسم هر بازی خنده و تکرار است

...

کتاب عاشقی ام را برای کسی گشوده ام که . . .

سواد خواندن عشق را ندارد . . .

من از قصه تو خواهم رفت

 با تو راه را گم کردم

... من برای توام اما قصه  ... دست ما را دور کرد ...

من از چشمانت خواهم رفت ...

دست تو جای بهاری تازست ...

 من خزانی شدم و از سالهایت خواهم رفت ...

انگشتانم هر روز به کلاغ قصه ها نان دادند ...

اما به خانه تو نرسید ... که نرسید !!!

سالهاست که موهایم را نبافته ای

در آرزوی دستان تو موهایم سفید شد

چشمانت یادم نیست

به دنبال اشکهایت سر در هر گودالی فرو بردم

خاک شدم

ریشه زدم گل دادم

به یاد بوی تو

تنم را بر باد دادم

ساقه ام با دست باد

بر مزارت افتاد

مادر برگ گلم

موی سفیدم را می بافی

تن شکسته ام را می شویی ؟

 ریشه ای نیست که برویم و سری نیست بر باد دهم

فقط لالایی بگو می شنوم . . .

در آرزوی دیدن تو

می سوزم . . .

خاکسترم را این بار تو بگو

. . .  

کلاغ قصه به کجا خواهد برد ؟

تقدیم به عشق مقدسم که  روحش با من گره خورده و همیشه با منه

تو که رفتی

...

من ته کوچه رو نگاه نکردم

ندیدم که  کوچه بن بست نیست

ندیدم که یه پل اونجاست

پشت دیوار مردم

تکیه کردم  ...  تا برگردی

 خوابم برد

دنبالت نگشتم و دنبالم نگشتی

اصلا نفهمیدم گمت کردم

الان نمی دونم کجای قصه ام

شاید تا لمس دوباره دستامون ۵٠ سال طول بکشه

شایدم نه ...

من ته اون کوچه منتظرتم

وعده ما اون سر پل

وعده ما ۵٠ سال بعد اون ور پل

شاید جهنم یخ دستام و آب کنه

لمس دستامون باشه اونور پل

...

این نقطه ها رو اگه  از صورت من و تو پاک کنی

این فاصله ها رو اگه برداری

دستهای من و اگه بگیری

به آینه اگه نگاه کنی

. . .

من و تو میشه  . . . ما

بدون نقطه بدون فاصله بدون حرف مردم

. . .

سفرت به خیر 

همکلاسی کلاس های گم شده

از جاده ها ی کاشان که می روی

 پشت سرت دانه بریز

تا کلاغها باغ را  گم نکنند

تو اگر یاد مرا پاک کنی

اگر از آسمان سنگی ات ستاره و نام مرا پاک کنی

نگاه جادویی تو  بر آسمان می ماند و ...

 آسمان  می چرخد ... باز هم سال دگر  می آید

نگاهت از آسمانم نمی رود

 نقطه ها بر آسمان می مانند ...

مشکی آسمان مرا می بیند ... در بر میگیرد ...

وباز هم آسمان می چرخد ...

با تشکر از محمد رضا عباس زادگان

عکس : محمدرضا عباس زادگان

منبع :

http://negarkhaneh.ir/PhotoDetail.aspx?PhotoID=75220

یه راه کوتاه برای باهم بودن

یا

روزای طولانی بی تو بودن ؟

                                            اومممممممممممممم تو بگو آینه ...

کسی که کل زندگیش رو خواب بوده

شرجی خاطره ها از خواب بیدارش نمی کنه

اونقدر سبزی آسموناش کورش کرده که خواباشم دیگه بیدارش نمی کنه

پنجرش و به پنجره های روبروش بسته و هیچ کتابی و باز نمی کنه

ابروهاش و به کودکیاش گره زده و دست تو هم گرشو باز نمی کنه

خط به خط ترکای دلش   اونقدر سیاه شده که مشت نامردا رو باز نمی کنه

 نه شکایتش به آسمون می ره و نه دستخطش و به پرنده ها میده

پرچین خیال سفیدش و به زمونه داده و سیاش نمی کنه

خواب مادری ندیده آه مادرونه می کشه و اشکهای نقره ای می ریزه

 پیشونیش خاک زمونه نخورده کاه گل و ستاره به بختش بدهکاره

پاییزار و می شمره و رو پاهاش برگها رو می کاره

تو سرما قهوه می خوره و بازم تو بیداری خواب می بینه

اشکاش به آینه نمیگه  چقدر خنده طلب داره ...

 به سلامتی آینه ...

 کسی که کل زندگیش رو خواب بوده ... شکستن آینه ها بیدارش نمی کنه ...

           دیدن عشق ماه و ستاره فقط از دور قشنگه

                                              بینشون جز دوری و سیاهی چیزی نیست ...

دیشب گیسهایم را بافتم

نه امروز صبح بود

دستهایم پا به پای نگاهت تارها را می بافت

...

راهمان دور شده

راهمان بیشتر از یک کوچست

اما نور را دیدی

نزدیک تر از هر روز بود

...خمیازه نکش

شعر بخوان

....

شعرهایت زیباست 

 بعضی لحظات نمی دونی  چیزی رو به دست آورذی یا از دست دادی ...

مثل اشکهات !

 یا ... دیشب که گریه می کردی ...

چوب حراجی زده ام تمام لحظه های گذشته ام را

نمی ترسم از هر چه داشته و نداشته ام

که ارزان نمی فروشم

می دانم به دیدن تو در خواب می ارزد ...

به رویای تو می ارزد ...

دورترینم ...

بوی تازگی از لاشه کهنه ام می آید

گرچه تو از آسمان هم دورتری

 زیر آسمان دیگری ...

لکه ای در آسمانم پیدا شده که دیگر بختک نیست

آب است ابر است سایه است امید زندگی است

آسمان دستهایش را شسته و نشسته

خیسی دستانش کمای چند ساله ام را گرفت

باران به من از تو نزدیک تر است ...

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا / خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تورا / التفاتی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا / با اسیر غم خود رحم چرا نیست تورا؟

                       فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود

                      جان من، اینهمه بی باک نمیباید بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی؟ / همره غیر به گلگشت و گلستان باشی؟

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی؟ / زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی / یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

                        ما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟

                        به جفا سازد و صد جور برای تو کشد؟

شب به کاشانه ی اغیار نمیباید بود / غیر را شمع شب تار نمیباید بود

همه جا با همه کس یار نمیباید بود / یار اغیار دل آزار نمیباید بود

تشنه ی خون من زار نمیباید بود / تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود

                 من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست

               موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد / جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد / هیچ سنگین دل بیداد گر این کار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد / هیچکس اینهمه آزار من زار نکرد

                  گر ز آزردن من هست غرض مردن من

                    مردم، آزار مکش از پی آزردن من

جان من سنگدلی، دل به تو دادن غلط است / بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است / روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولی است ز کوی تو، ستادن غلط است / جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

                             تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم

                          چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشم

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست / عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست / خون دل رفته ز دامانم و تدبیری نیست

از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست / چه توان کرد؟ پشیمانم و تدبیری نیست

                        شرح درماندگی خود به که تقریر کنم؟

                     عاجزم، چاره ی من چیست؟ چه تدبیر کنم؟

نخل نو خیز گلستان جهان بسیار است / گل این باغ بسی، سرو روان بسیار است

جان من، همچو تو غارتگر جان بسیار است / ترک زرین کمر موی میان بسیار است

بالب همچوشکر،تنگ دهان بسیاراست / نه که غیر از تو جوان نیست، جوان بسیار است

                          دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند

                            قصد آزردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آزارم و میدانی تو / به کمند تو گرفتارم و میدانی تو

از غم عشق تو بیمارم و میدانی تو / داغ عشق تو به جان دارم و میدانی تو

خون دل از مژه میبارم و میدانی تو / از برای تو چنین زارم و میدانی تو

                        از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز

                    از تو شرمنده ی یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت / دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت

گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت / نکنم بار دگر یاد قد دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت / سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت

            بشنو این پند و مکن قصد دل آزرده ی خویش

            ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم؟ / از سر کوی تو خود کام به ناکام روم؟

صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم؟ / از پی ات آیم و با من نشوی رام روم؟

دور دور از تو من تیره سر انجام روم / نبود زهره که همراه تو یک گام روم

                         کس چرا اینهمه سنگین دل و بدخو باشد؟

                        جان من، این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی یار، چه میپرهیزی؟ / یار شو با من بیمار، چه میپرهیزی؟

چیست مانع ز من زار، چه میپرهیزی؟ / بگشا لعل شکربار، چه میپرهیزی؟

حرف زن ای بت خونخوار، چه میپرهیزی؟ / نه حدیثی کنی اظهار، چه میپرهیزی؟

                             که تورا گفت به ارباب وفا حرف مزن؟

                           چین بر ابرو زن و یکبار به ما حرف مزن؟

درد من کشته ی شمشیر بلا میداند / سوز من سوخته ی داغ جفا میداند

مسکنم ساکن صحرای فنا میداند / همه کس حال من بی سر و پا میداند

پاکبازم، همه کس طور مرا میداند / عاشقی همچو منت نیست، خدا میداند

                 چاره ی من کن و مگذار که بیچاره شوم

                  سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت / چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رفت / گر نرفتم ز درت شام، سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت / نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

                            از جفای تو من زار چو رفتم، رفتم

                         لطف کن لطف که این بار چو رفتم، رفتم

چند در کوی تو باخاک برابر باشم؟ / چند پامال جفای تو ستمگر باشم؟

چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم؟ / از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم؟

میروم تا بسجود بت دیگر باشم / باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

                خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی؟

                 طاقتم نیست از این بیش، تحمل تا کی؟

سبزه ی دامن نسرین تورا بنده شوم / ابتدای خط مشکین تورا بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین تورا بنده شوم / گره ابروی پر چین تورا بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکین تورا بنده شوم / طرز محجوبی و آیین تورا بنده شوم

                         الله، الله، ز که این قاعده اندوخته ای؟

                       کیست استاد تو، اینها ز که آموخته ای؟

اینهمه جور که من از پی هم میبینم / زود خود را به سر کوی عدم میبینم

دیگران راحت و من اینهمه غم میبینم / همه کس خرم و من درد و الم میبینم

لطف بسیار طمع دارم و کم میبینم / هستم و آزرده و بسیار ستم میبینم

                  خرده بر حرف درشت من آزرده نگیر

                  حرف آزرده درشتانه بود، خرده مگیر

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم / از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم / همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی بی حد و نهایت نکنم / خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

                   خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی، سهل است

                  سوی تو گوشه ی چشمی ز تو گاهی سهل است

 آفتاب

کاری به گناهات نداره

کاری به علم کسی نداره

کاری به ثروت نداره

از گذشتت هیچی نمی دونه

ازت هیچی نمی پرسه

همه رو به یه چشم نگاه می کنه و می تابه

زنده و مرده ...خس و خاشاک... گناهکارو بی گناه... محارب و عالم ... زمین و آسمون... زن و مرد ...دارا و ندار ... فرقی واسش نداره

اگه ما آفتاب کسی و سایه نکنیم اون به همه یکسان می تابه

بی هیچ منتی ...

^_"...

^{_{طاقت بیار رفیق دنیا تو مشت ماست}}

^{_{طاقت بیار رفیق خورشید پشت ماست}}

^{_{طاقت بیار رفیق ما هر دو بی کسیم}}

^{_{طاقت بیار رفیق داریم می رسیم}}

^_..."

      تو  راه برگشت به کودکی

       من به جای کوچه         تو رو گم کردم   . . .

  تا حالا به نقطه های روی کاغذ فکر کردی ؟

من دوستشون دارم

...

        بعد اینهمه سال اونا هنوز وجود دارن و هنوز به دستای من نگاه می کنن ...

زندگیم عوض شده شاید اگه تو هم پیشم بودی می مردم

چون دیگه آرزویی نداشتم که به خاطرش زنده بمونم

ولی  ...

همین که گوشی هست

که دلش می خواد فقط چند ثانیه صدام و بشنوه برام کافیه

...

الو ... الو ...

با لحظه های من چیزی جز لحظه آخر نیست

گرفتار آخر قصه مان نخواهم شد

از ابتدا راه ما جدا بود

برفها رااز زمستان بردی که یادت نیفتم؟

من به یادتوام با آنکه  تو بی برف نیستی...

راستی تو چطور؟

تو به یاد چه می افتی آدم برفی؟

حتی وقتی برگهای زرد پاییز رو هم دیدی به  یاد من نیفتادی

ولی من چند ساله هر زمستون فقط به یاد توام

تازه فهمیدم چرا از سرما خوشت می اومد

چون تو سرما بیشتر دستاتو تو جیبت می کردی

بیشتر تنهایی پیاده راه می رفتی

و بیشتر از نفسهای خودت لذت می بردی

و  . . .

 کمتر به نگاه من توجه می کردی

       باز هم شکستیم

                      ای کاش برگای پاییز رو زیر پامون له نمی کردیم

از انتظار متنفرم

بیا برای خودمون یه انتظار تازه نسازیم

 و  نگاهمون رو حروم ثانیه ها نکنیم

تو فراموش شده ای و ... من ... نابخشوده

...

 قلبم را به دستانت می سپارم

عشقم را زنده نگه دار

مسافرم

بازهم 

          به کمای پاییز میروم

اگر تو بخواهی زنده می  مانم

اگر تو بخواهی برمیگردم

و اگر نخواهی ... 

      آدم برفی فراموش کن

 ما را   فراموش کن

 هر آنچه که  برایت نبودیم

     رنگها را فراموش کن

فنجانهای شیر داغ را

آغوش گرم ما را

...

به پای ما آب شو

اشک بریز

ما تو را نگاه نخواهیم داشت و برایت اشک نخواهیم ریخت

!

یخچالهای ما پر شده

جا برای تو نیست

آدم برفی

 ما چشمانت را باز می کنیم

 هر چه می خواهی بشو

فقط نامی از ما نبر

و

فراموش کن 

شاید بین این کلمات دنبال اسم خودت میگردی

شاید داری سر تکون میدی که چرا هیچ جا هیچ اسمی از تو نیست

...

  بین ما همیشه فاصله ست

من اینجا گم شدم و

تو همیشه تو فاصله هایی

...

فاصله هایی که هیچ کس نمی بینه

حتی خودت

آرزو

من تورو پاک نکردم ... تو رو به گنجینه خاطراتم بردم

جایی که کوچیکه پر از خاکه ولی نمی ذاره هیچوقت از ذهنم پاک بشی

منو ببخش اگر تو را از دید مردم پنهان کردم

ببخش اگه به جای کوچیکی بردمت و تنها شدی

اگه خودخواهی من بوده    اگه سوء تفاهم تو بوده ...هر چی که بوده...  

میتونی منو نبحشی اگه فکر کردی

                         به جای پاکی  پاک کردن رو یاد گرفتم

برای تو

سخت گذشت

بی تو سختی ها سخت تر می شکست

ولی...

 ای کاش نمی گذشت

دلم می خواست مثل همیشه می پرسیدی : "این روزها چطور گذشت؟"

افسوس که این روزها

مجال اشکی هم نبود

ففط می دانم

نبودی

 نگران اشکهایی که وقتی برایشان نبود

دستهایی که دستی برایشان نبود

مردی برایشان نبود

.......

نبودی نگران سادگیهایت نبودی   

نگران مرگ وفایت 

عاشقیهایت

.

.

.

نبودی  ... با من نبودی

 و ... گذشت!

تقدیم به یک هم راز  آنسوی دیوار

به یاد یک پیاده روی ساده با صدای بارانی و سبز تو
و پاهای زخمی من
از ولیعصر تا فردوسی ...



از دور دستها صدایت می زنم 
نمی ترسم ... می دانم در سبزی غربت نخواهی پوسید
از سایه ها می ترسم
سایه های درختهای سبز
درختهای جوان و بلند
که فقط از دور با هم هستند

فقر سایه ها را خورده
نور کم داریم
و سایه ها بازهم گرانتر شده اند

هم دانشگاهی... تو را کم داریم
و
نوارهای ممنوع شریعتی را

از آنسوی دیوارها

برایمان دعا نکن

دعا و آه مادر زیاد هم داریم 

قلمت را بردار و بیا  که :

"فریاد تورو کم دارن این مردم"

بیا قول می دهم این بار خواندن را بلد باشم

میخواهم ترانه های مادری تو رادرک کنم 

میخواهم راس 5 انقلاب باشم 

کافه هنر !

شاید هم نیایی و تنها برگردم

مهم نیست

مهم اینست که عصری با تو بگذرد چه با یاد تو چه با خود تو

مهم با هم بودن است!

 راستی سازت هنوز هم تنهاست؟
 

یا که اینجا با ماست؟

بیا ...

می خواهم

بازهم برای هم از فردوسی کتابهای سفید بخریم

 تو  کتابهای مرا ببری و من اشتباهی کتابهای تو را !

و اشتباهمان وادارمان کند تا 5 ِ روز دیگری قرار بگذاریم

...

مسیر خلوت ما در راه گرفتن دوربین سیاه

دیگر خالی نیست

بارانی نیست

ولی هنوز هم سبز است

خلاصه آن دور دستها کنار  عکسهای غربت 

آرام ننشین و رویاهای ما را قاب کن  ! 

                افسوس از

سالهایی که با تو نبودم

و ساعتهایی که با تو نفس نکشیدم

...

قسم می خورم وقتی تو را دیدم

چشمانم رابا آغوشت عوض کنم

قول می دهم

...

خودمونیم ...

چه راحت تموم شد ... فکر می کردیم نمی تونیم همدیگرو  فراموش کنیم ...

دیگر از چه بنویسم ؟

این نوشته ها همیشه تو را خواندند

ولی تو هرگز آنها را نخواندی

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

یا بی خبر بمیرد  در  درد  خود   پرستی

.

.

.

حافظ

تو دستات چیه ... ؟

نه نگو که ...

این تن من زخمی تر از این حرفاست که بندازیش

ارزش شکستن ندارم

بیا زیر سایه ی تنهاییم بشین و از تنهاییت بگو

یه آتیش روشن کن و گرم شو

گرم شو و برو

سوختن راحت تره

دستات و خسته نکن

تبرت رو بنداز جنگلی ...

ساکتم ...         ولی

نگاهت را حس می کنم

دور است ...

              دیر است ...

ولی ..  سنگین است !

 ...    

بس است دیگر !

نگاهت را بردار

بر مزارم سنگینی می کند !

سلام آدم برفی

کوه ها مرا نمی خواهند دگر

آخرین بار پرتم کردند

بیا به بام برویم

بیا باز هم بازی کنیم

ولی  بازی ها لطفی ندارد دیگر

چون من دگر برایت شیر گرم نمی آورم

دگر برایت شال نمی بافم

چون می دانم سرما را دوست داری

آدم برفی تو هم مرا نمی خواهی دگر

. . .

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به اکراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است

نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی ی ی
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

(م.امید)

مادر

کارات و ول کن و بیا روبروم بشین

می خوام نقاشیت کنم

 چشماتو بکشم  ... اما

توش این غم نگاهت رو پاک کنم

میخوام دستات و بکشم و چین و چروکاش و نکشم

می خوام

یه دامن بکشم

که این بار تو سرت رو بذاری روش

می خوام یه کم نگرانی مادرانه بکشم

یه بهشت پایین پاهات بکشم

یه آغوش که همیشه آرومت کنه

یه سبد دعای خیر وسیب گلاب

می خوام   یه نگاه بکشم که چشم به راهت باشه

کاش میشد من مادرت بودم

مادر

به نظرت میتونم بکشم ؟

بیا بیا کنارم بشین  و  ... خودت برام بکش

یک چوب داشت و یک نی

چوپانی می کرد

چوب زدن بلد بود     اما نی زدن ... نه

گله ی ده پایین رو هم دادن دست اون تا بچرونه  !

نشست فکر کرد

دید اگه همرو چوب بزنه رم می کنن باید بشینه نی بزنه ...

بهتر اون بود یه سری و چوب بزنه ...   تا   مجبور نشه نی بزنه

...

                     کما                . . .  

یه عمر میگردیم و می پرسیم و می خونیم ...

که فلسفمون    چیه ...

تا آخر قصه رو  می خونیم و ... هیچی به هیچی !

غافل از اینکه فلسفه همون اول قصه ی مادربزرگه

"    یکی بود     یکی نبود   .  .  .    "

تو همون پاتوق همیشگی ام

منتها روی میز شماره ١٩

به فال نیک میگیرم و بر خلاف همیشه قبل از نوشتن منو رو می خونم :

-غزل ایرانی

-شعر نیمایی

-سهراب تازه

-فروغ با آه اضافه

-شاهنامه غریب

-حافظ بی حافظ

-مثنوی مادی

-ریاضیات خیام

-باران مشیری

-مهاجرت سعدی

-.....

-....

-...

می بندم و ... بازهم مثل همیشه سفارش میدم :

یه لیوان بارون با آه و دود  اضافه ... شمع فراموش نشه .ممنون

دیدی آخر چون شدیم؟
از خود بریدیم    و     با مردم شدیم

این   بار   از آسمان برداشتیم و خود  امین غم شدیم

دیدی چطور عاشق شدیم؟

این عجب از اوست که ما ! آدم شدیم

بی حساب و از جمع  کم ها   .. کم شدیم

!

دیدی  آخر ما ندیدیم همدگر

من نفهمیدم معمای تو را بار دگر   ..!

ک م ا

اون روز تنها برگشتم

تقابل نوتهای سخت ذهنم با نوتهای نرم سنتور

سخت بود    

           خیلی    سخت بود

یه کشمکش موهوم

یه  تلاقی صدا ... و ...

اون جدایی نگاه

سخت بود

سخت بود

 ...

               شاید اگر فاصله یک قدم بود

       پای  چپم       به      راست  حسودی می کرد

گنه از پاییز نیست

گنه از ابلیسی است

که به من از تو می گفت

:

"بیا عاشق شویم

پاییز عاشق و زمستان فارغیم"

من عاشق شدم               ما فارغیم

. . .

  من پشیمانم

            جسمم را بگیر !

من اگر سیب خوردم

من اگر نان خوردم

من اگر آتش را به بهشت آوردم

...

خود پشیمانم

جسمم را بگیر

از این دنیا ببر

...

من غلط کردم

کفرم را نبین

کیفرت را پس بگیر

...

اگر عاشق بود

...

اگر زمانه عاشق بود

هر که را دوستش داشتم

با زمان   دور نمی کرد از من

...

    کما

چشم را بر هم زدیم

دیدیم خاکستریم

خانه ما  سیاه و خود روی سپیدیم

با همه هستیم و با همه در جنگیم

یک آن با این    و      یک آن با آنیم

مات و منگیم

مات مات ...

مات صفحه ی شطرنجیم

...

ای اسب سپید   که سیه پوشیدی

ای شهزاده که سوار اسبی

با نگاهت خانه ام را مات کن

دستم را بگیر و لمس کن

مرا ببر تا آسمان

دستم را لمس کن با همان انگشتان

اینبار دستانم  را مات کن

از کنار صفحه دستم را بگیر

در کنار صحنه   دستم را بگیر

...

٧.٢٢

١۴

" ... فکر می کنم ما کور هستیم

                              کور ...اما ...بینا

                                   کورهایی که می توانند ببینند

                                                                اما نمی بینند ... "

     کتاب کوری_ژوزه ساراماگو

هنوز هم خیال کن

مترسک باغ توام

خوش باش و در خیال خود

دیگران را هم خام کن...

بگو که با من می دوی

بگو که با من می پری

بگو که در تنهاییت دست مرا گرفته ای...

بگو که چشمانم اشک تو را می ریزند

بگو که شبها صدایم بهمت می ریزد

... 

بگو بگو... فریاد کن!

اینجا کلاغ بسیار است!

باز هم یخ کردم

نیمه ی مرداد و... تن سنگی من

کاش جنس من از جنس تو بود

یک سینه و یک زخم و به یکباره به مرگ

کاش فرهاد به گورش رفتنی

تیشه اش را برده بود

فرهادی نیست

صدای تیشه ای نیست

زبان مردم است و تیشه خوردنم

...

18.5.87

1:48

...

عاشقی ات را پس بگیر

سادگی ام را پس بده

...

"من یوسفم پدر!

پدر برادرانم دوستم نمی دارند

پدر مرا همراه خود نمی خواهند

آزارم می دهند

با سنگریزه و سخنم می رانند

من خواهند که من بمیرم تا به مدح من بنشینند

آنان در خانه ات را به رویم بستند

از کشتزارم بیرون کردند

پدر!آنان انگورهایم را به زهر آلودند

پدر!آنان عروسکهایم را شکستند

آن گاه که نسیم گذشت و با گیسوانم بازی کرد

آنان رشک بردند و بر من شوریدند

و بر تو شوریدند!

پروانه ها بر شانه هایم نشستند

خوشه ها به رویم خم شدند

و پرنده بر کف دستانم فرود آمد.

با آنان چه کرده بودم پدر!

                                و چرا من؟

تو یوسفم نامیدی

آنان به چاهم انداختند

و به گرگ تهمت بستند

حال آن که گرگ مهربان تر از برادران من است.

آی پدر!

آیا من به کسی جفا کردم

وقتی که گفتم:(به رویا یازده ستاره دیدم

                        و خورشید و ماه را...

                        دیدم که بر من سجده می برند.)"

                                                                                     محمود درویش_کتاب من یوسفم پدر

                                                                            تقدیم به تویی که این کتاب را به من هدیه دادی

دیدم  و  ای کاش   نمی دیدم  تو  را...

نه !

من آنچه را از  تخیل  مقدسم  تراوش می کند

با  کهنه دستمال عقل  پاک نمی کنم

آنچه هست   و   هر آنچه نیست

بر صفحه ام چکیده است

با آفتاب خرد نمی سوزم  تو  را

...

من خودم را سانسور نمی کنم

هر چه هست همینجاست

نوک ریز انگشتان

که به  تو  اشاره می کند

...

چند روزی است مزاحم دارم

مهم نیست و نمی خواهم بدانم او کیست!

باز هم تلفن!!!

این بار  به خودم شک دارم

به گمانم خودش است

وجدانم...

از نفسش فهمیدم

تند و کوتاه

گویی چیزی دزدیده

یک چیز مثل...مثل...پاکی!

-باز هم در بندم

به دادم برسید بی دردان

...

-مردانه به فریادم رسیدند

با لگد و زور کمر

- زمان این کارها به پایان رسیده

...

- باز هم زندان

این بار بی رندان

...

این بار من شاکی

-شاکی زن؟؟!!!

شلاق مقدس را بیاورید

...

-این بار  نشمردم

فقط خوردم

...

دو قدم آمدنت هم غنیمت بود

سپاس که به خاطرم

بالهایت را بسته بودی

...

چه خوب!

تو به دستام نگاه می کنی

نه به مرکب...!

در کلاس خاکستریم
  کسی انشاء نمی نویسد
  کسی انشاء نمی خواند

کجایی فرشته

؟

مرا حیوان می خوانند

بالهایم چیدند

دم برایم بافتند

عورت به پایم بستند

برگ مویی هم نیست

سیب و گندم می دهند

دندان برای گاز زدن

دست پلیدی داده اند

برای بر خاک زدن

فرشته

دل من تنگ شده

آخر اینجا دل هم به جسمم داده اند

کجایی مهربان

پایم لنگ پریدن است

آخر اینجا پای هم به آدم می دهند

کجا رفتی پری

بیا و سحده ات را پس بگیر

این تو و این جای جای جان من
این من و این هر نفس آزار تو
رخت بگزار بگذارم در این خورجین چرک
گام بگزار بگذارم در این کوچه ی بکر
این زمان دیگر از آن ما نشد
این اذان دیگر امید جان نشد
رفتن و دل کندن و جان کندن
آه که دیگر به امید کاروانی هم نشد
چه نگاهی به سراب؟
چه گریزی ز زمان
رفتن سهم امید من است
و در این کشمکش ناهمگون

شوق پرواز به آسمان به دستان من است

بگزار بروم

پای به ره بگذارم

...

دیوانه از این چرخه و بیزارم از این بازی
تا به کی گویم از بهار  ؟؟!!

آسمان رنگ زمستان دارد!

و در این برزخ که پایانش به برزخ می رسد

تا به کی جویم خدایم؟
این سراب هم مردنیست...

...

به چشمه ی جوشان تو شامی هم بس است

                                      که بنوشم   و   به  جامم  تو بریزی با دست

دست   تو  با   قلم    فرشتگان    چرخیدست

                                     من     کجا    و     قلم   و  چرخش   دست

...

دانشمند  !

انقدر به آسمون نگاه نکن...

تا سیب حوا دوباره

 نخورده تو سرمون 

ببین چه جوری میشه رفت؟

لا لا لا لا لا لا...

نه خوابم نمی آید نخوان

قصه هایت را برای من نخوان

برو دگر اینجا نمان

 مرا دگر یارت نخوان

به خیال و خوابم هم نیا

حرمت نان و نمک

 نیست و نبوده است ریا 

برو دگر اینجا نیا

 

  شاه کلیدش اینجاست

...اما رازی را سالهاست نگفته ای

...

رمز آن کجاست...؟

این سکوت با گوشهایم آشناست

مثل نگاههای اول

...

با گوشهای تو چطور؟

چیزی می شنوی؟

...

 گوش کن

 شاید چیزی بشنوی

 یک پج پج  یک بوسه  یک سیلی

شاید هم یک سال سکوت...؟

دقت کن!!!

 رابطمون تیره شده

خاکستری این بازی...سیاهش بیشتر شده

همیشه تو بازی من مهره ی سیاه رو دوست داشتم

اما!

 تو با سیاه بازی می کردی

خیلی وقته از هیچی می نویسم

کاش بشه دوباره از چیزی بنویسم
سوژه زیاده
شاید خبر اینکه

 جمعه ی آخر سال
نصف ما تو ترافیک قبرستونا بودیم و
نصف دیگه تو صف رای دادن به مرده ها

 یا نه

خبر رفتن تو و... اومدن تو

یا دیدن سیاهای سر چهارراه

 یا تبدیل قلم به کیبورد

یا خبر کهنه ی دوری دوستان

و خبر ناگهانی غریبگی تو

بارونی که بعد مدتها اومد و

دوستانی که بعد از مدتها نیومدن

....

نه هیچکدوم از اینا تازه نیست

باز هم از هیچی می نویسم

...

... 

...

سفر اول صبح

پریدم آسمان بالا نبود

...
برگشتم
قفسم را دیگری پر کرده بود

...

کمی از من بنویس

می دانستم...!
نمی چرخد خودنویس؟؟!!

فراموش کن
...
ماهیچه هایت را بساز

...

تو کجایی امشب

 نکند گم شده ای

 یا که در خاطره پنهان شده ای

 به تمنای نگاهم برگرد

...

برای من چه نوشته ای؟
مگر تو هم می نویسی؟؟!!
با قلم یا خودکار؟
من قلم را دوست دارم...
شعر هم می گویی؟
وقتهایی که می شکنی...؟
وقتهایی که عشقت می رود...؟
یا که وقتی خدایت جز نه به آرزوهایت نمی گوید؟
یا که وقتی هر چه می خواهی نمی شود؟
یا که هر وقت از زنده بودن بازیچه بودن سیری؟
یا که وقتی می فهمی بازی بر سر یک سیب بود
و تو به گناه ادرار آفریده شدی؟
با تو ام خدا!!!!!
می شنوی یا که هنوز داری می نویسی؟؟!

این صدا با گوشهایم آشناست

همچنان که باران

همچنان که موجهاهمچنان که اشکها هم آشناست

آمدند و می روند و می روی ...همچنان ثانیه هاو به چشمت آشناست همچنان که ساحل

همچنان که جاده

همچنان که سایه ات هم آشناست

مانده اند و مانده ام و مانده ام...

   برای تو
من فقط وقت هوس زیبایم
پاکم و از پاکی پرستشگاهم
هه~~~!
همان دستمالی که بر تخت سیاه افتادم
زنی که هر شب خیانت دیدم
 
من چه امیدی به عشقت دارم

؟؟؟؟!!!!

{...

ناتانائیل! آخر کی همهء کتابها را خواهیم سوزاند؟؟ برای من " خواندن" اینکه شن ساحلها نرم است کافی نیست؛ می خواهم پای برهنه ام این نرمی را حس کند. معرفتی که قبل از آن احساسی نباشد برای من بیهوده است!

...}

                            برداشتی آزاد از کتاب "مائده های زمینی" اثر آندره ژید

                   ...تو کجای قصه ای؟
                                         بی سفر آخر چگونه رفته ای...؟
                من نذر کردم یک سبد داوودی
                                        تا تو بیایی و بگویی که بر میگردی....

عاقبت در قفس این آموختم
فاصله این میله و آن زندان نیست
فا صله آن قلب سنگی است...

 که دگر از فاصله ها غمگین نیست

...

Did I disappoint you or let you down
Should I be feeling guilty or let the judges frown
'Cause I saw the end before we'd begun
Yes I saw you were blinded and I knew I had won
It may be over but it won't stop there
I am here for you if you'd only care .
You touched my heart you touched my soul
You changed my life and all my goals
And love is blind and that I knew when
My heart was blinded by you
I've kissed your lips and held your head
Shared your dreams and shared your bed
I know you well, I know your smell
I've been addicted to you

Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me

I am a dreamer but when I wake
You can't break my spirit - it's my dreams you take
And as you move on, remember me
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile
I've watched you sleeping for a while
I'd be the father of your child
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine
We've had our doubts but now we're fine
And I love you, I swear that's true
I cannot live without you

Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me

And I still hold your hand in mine
In mine when I'm asleep
And I will bear my soul in time
When I'm kneeling at your feet
Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me
I'm so hollow, baby, I'm so hollow
I'm so, I'm so, I'm so hollow

نه!سکوت جایز نیست

روی سکویی می روم
می نویسم از باد
نگاهم را تا بلندای پنجره بالا می برم

!...به دارش می آویزم!

آنگاه دیگران نگاهم می کنند و

سکوت می کنند...!

چه شبی بود امشب...

                کمی از آسمانم پاره شده
                          کمی از سهم زمینم کنده شده
                                       سیبی از بالا افتاده و
                                                    قبری در زمین کنده شده

                                   . . .

      ...بی خبر از من و رازم به کجا می نگری؟؟؟

                       امتداد چشم تو عمق تباهی من است....

عشق در اعماق گسل زیباتر است

و اگرعاشق شویم در دورتریهای زمان دلمان راحتتر است

و درون مرز پیوند به شام

صبح دیدار جدایی بهتر است

...

راهی نیست
تا که پایی باشد
بنشین کنار من :

(...هاچین و واچین... یه پاتو واچین...)

Emshab in ghafie ham,tang amad

...

Dar e'teraz be boodane Khish SOKOOT mikonam

.

.

.

تو کجای قصه ای ؟ بی سفر آخر چگونه رفته ای؟

آسمان را فرش کرده از خیال پر زدن

چشم امید پر از رؤیای من

.

.

.

تو بیا و قدمی آغاز کن

۱۹

|||||COMA|||||

نمی خواهم باران را

این بوی خیس بس تو بودن را

آسمان را که به راه رفته ات اشک میریزد

نمی خواهم نمی خواهم نمی خواهم

...

من به امید تلاقی نگاه

و

به امید پل انگشتان

به سکوت لبهای تو برمیگردم

...

به سکوت بر میگردم

من اگر سیاه است بختم

از خودم است

و اگر خوشبختم

 لطف خداست

...

هه...چه سیاه است بختم...!!!

!Hey You

out there in the cold
Getting lonely, getting old, can you feel me
! Hey you

Standing in the aisles

. . .

صدای   تو   می آید که به روزگارم مست است

می خندد  و  می خنداند

. . .

دیوانه از این چرخه و بیزارم از این بازی

تا به کی گویم از بهار؟؟
آسمان رنگ زمستان دارد

و از این برزخ که پایانش به برزخ می رسد

رفته است پروردگار...

از خدای آسمان

هیچ نماندست جز سراب!

یکی از ترانه هایی که پائولو کوئلیو سروده است:

"من ده هزار سال پیش به دنیا آمدم

روزی در خیابان در شهر

پیرمردی را دیدم نشسته بر زمین

کاسه ی گدایی در پیش, ویولونی در دست

رهگذران باز می ماندند تا بشنوند

پیرمرد سکه ها را می پذیرفت سپاس می گفت

و آهنگی سر می داد

و داستانی می سرود

که کمابیش چنین بود

من ده هزار سال پیش به دنیا آمدم

و در این دنیا هیچ چیز نیست

که قبلا نشناخته باشم"

"...

من دیگر نه میخواهم  ببخشم . نه بخشیده بشوم

نه به چپ بروم و نه به راست

می خواهم چشمهایم را به آینده ببندم

و

گذشته را فراموش بکنم

..."

                                                                                                                            زنده به گورـ(صادق هدایت)